De Boston Marathon van 2017: Een Droom Voltooid
Welkom op RoadrunnerChrizzz, waar ik mijn hardloopavonturen deel. Vandaag duiken we in een van de meest prestigieuze races: de Boston Marathon van 2017. Een reis van doorzettingsvermogen, emotie en het behalen van een langgekoesterd doel.
Waarom Boston zo bijzonder was
Deze specifieke marathon was om meerdere redenen cruciaal voor mij. Ten eerste was het de culminatie van mijn inspanningen om me te kwalificeren. Ten tweede is Boston de oudste stadsmarathon ter wereld, doordrenkt van geschiedenis en traditie. Voor elke hardloper die droomt van deelname aan de Boston Marathon, hoop ik dat mijn verhaal een inspiratie is om te blijven geloven in je doelen en de rijke geschiedenis van deze race te waarderen.
Het hoogtepunt: Een droom die uitkomt
Na twee eerdere pogingen was 2017 het jaar waarin het eindelijk lukte: ik kwalificeerde me voor de legendarische Boston Marathon. Het was niet zomaar een marathon; het was de zesde in de rij van de Six Major Marathons, wat betekende dat het behalen hiervan me de felbegeerde SIX STAR Medaille zou opleveren. Dit moment van kwalificatie en deelname voelde als een enorme overwinning.
Momenten die blijven hangen
Er zijn twee momenten uit die marathon die de sterkste emoties bij me oproepen. De eerste zijn de laatste 500 meter, met de finish in zicht en de energie van het publiek die je naar de eindstreep stuwt. Het tweede moment was het passeren van de plek van de bomaanslag in 2013. Dit gaf de race een extra laag van betekenis en herdenking, wat het tot een onvergetelijke ervaring maakte.
Het gehele verhaal van mijn Boston Marathon 2017
Ik heb plaats genomen in een vliegtuig van Delta Airlines. Op zich niet zo bijzonder maar als ik naar het vluchtplan kijk op het schermpje voor mij en als eindbestemming ‘Logan airport Boston’ zie geeft het me een behaaglijk gevoel; het is gelukt en ik ga de marathon van Boston lopen. Boston is niet zo maar een marathon. Nee, Boston is BOSTON. De oudste stadsmarathon ter wereld en ik mag mee rennen in de 121ste editie die nu op het programma staat. En ik sta als gekwalificeerde deelnemer ingeschreven en dat versterkt mijn behaaglijk gevoel.
Deze reis maak ik met een groep van Run2Forty2 uit Haarlem. We zijn met 26 lopers met hier en daar wat aanhang. Na aankomst in Boston begeven we ons eerst naar de expo aan Boylstonstreet nabij de finish van de marathon. Op de expo haal ik mijn startnummer. De mevrouw die mij het pakket overhandigde wil alles van mij weten. Hoe lang was het vliegen, hoe vaak ben je al in Boston geweest, waar ben je nog meer geweest en vooral wat was de mooiste marathon? Maar bovenal is ze ongelooflijk trots om als inwoonster van Boston mij te mogen ontvangen en het felbegeerde startnummer te mogen overhandigen. Ze wenst me heel veel succes toe en dat ik een geweldige tijd mag hebben in Boston.
Vervolgens op zoek naar de stand van Abbot, de hoofdsponsor van de ‘Six World Marathon Majors’. Voor mij is Boston de laatste in de rij van zes. New York, Londen, Chicago, Tokio, Berlijn. Mijn gegevens worden nogmaals gecheckt en het licht gaat op groen. Van de, alweer, aardige dame ontvang ik een sticker in de vorm van een ‘6 star’ die vervolgens op de achterzijde van mijn startnummer wordt geplakt. Nu hoef ik alleen nog maar de finish te halen. Moet nog wel even gebeuren.
Op zaterdag nemen we deel aan een bike- tour door de stad met een gids. Grappig om mee te maken hoe een Amerikaan, ons Nederlanders, gaat uitleggen hoe je moet fietsen. Compleet met uitleg waar je voor – achterrem zit en hoe je die moet gebruiken. We laten het over ons heen komen en genieten van een heerlijke zaterdagochtend fietsen dooreen stad die ik vooral wil kenmerken als vriendelijk en toegankelijk.
We fietsen ook langs Fenway Park. Een van de oudste Honkbal stadions van Amerika. Een stadion die dat ook uitstraalt en voor de liefhebbers vol sporthistorie. Thuisbasis van de Boston Red Sox. Via de concierge van het Hotel kon ik aan kaarten komen a 100 dollar per stuk op de avond voor de marathon. Heb het maar niet gedaan en gekozen voor een goede nachtrust. Keuzes maken.
Op zaterdagmiddag lopen we met de groep een verkenningsrondje in het finishgebied. Onze reisleider Sam verteld ons met een groot enthousiasme wat er allemaal met je gaat gebeuren in je laatste mijl van de marathon en als je de laatste scherpe bocht naar links maakt en dan Boyltonstreet op loopt en de finish ziet liggen. In die laatste mijl zit nog een behoorlijke tunnel waar ik al met pijn in mijn ogen naar kijk. Terug in het Hotel krijgen we in een zaaltje nog een laatste briefing. De weersvoorspelling is voor de lopers slecht. Het gaat warm worden. Een voordeel is dat we de wind in de rug hebben. Sam weet meteen onze dromen aan diggelen te smijten; “Als je denkt hier een persoonlijk record te gaan lopen vergeet het maar. Kansloos”. Boston is geen gemakkelijk parkoers die je een paar keer moet hebben gelopen om te achterhalen hoe je deze snel kunt lopen. Het hoogteverschil tussen start en finish is gunstig maar de vele heuvels tijdens deze afdaling maken het je moeilijk. En dan is er nog de heuvel op 20 mijl met de veelbelovende bijnaam; Heartbreak Hill. Het verhaal gaat dat lang geleden de loper aan kop zeker wist dat hij ging winnen. Echter tussen het 20ste en 21ste mijl ging hij kapot vanwege de toch wel pittige heuvel. Hij won niet en verklaarde later dat op die heuvel zijn hart was gebroken. Heartbreak Hill was geboren.
De grote dag is aangebroken en als ik de gordijnen vroeg in de ochtend open sla wordt ik begroet door zonnestralen. Boston ontwaakt en maakt zich op voor een geweldige sportdag. Om acht uur begeef ik me naar Commonpark dicht bij het finishgebied. Hier stappen alle deelnemers in de bekende gele schoolbussen. Een gigantische logistieke operatie omdat ruim 30.000 lopers naar het plaatsje Hopkinton moeten worden gebracht voor de start. De bussen rijden in groepen van ongeveer 15 bussen. Bij elke bus een vrijwilliger met een groene en rode vlag. Zodra een bus vol is gaat de rode vlag omhoog. Als bij alle bussen de rode vlag omhoog is wordt het sein gegeven voor vertrek en gaat de colonne in één keer rijden. De volgende colonne lege bussen staat al weer gereed voor de volgende groep. De vrijwilligers bij de bussen doen hun werk met veel enthousiasme, ze zingen,dansen en wensen iedereen succes. Als ik een selfie wil maken staat er al iemand naast me en biedt aan de foto te maken. Ik weet een plekje op de eerste stoel van de bus te bemachtigen en dat geeft me een mooi uitzicht. Als we de stad uitrijden worden we uitgezwaaid door de inwoners van Boston. Dit heb ik nog nooit meegemaakt, zo trots is men hier op deze marathon en zo trots zijn ze op de deelnemers die deze marathon gaan lopen. Ik zie een jongen boven op een transformatorhuisje staan en hij heeft een hele grote vlag bij zich met de tekst; Boston Strong. Het raakt me en voel de waterlanders opkomen. De bomaanslagen zijn ze nog niet vergeten en ze zullen er ook nooit aan toegeven. De beveiliging is enorm. Als deelnemer mag ik alleen een klein doorzichtig plastic zakje meenemen die ook nog eens wordt gecontroleerd. Toeschouwers in Boston zelf worden ook gecontroleerd op wat ze bij zich hebben. Rugzakjes zijn vandaag een ‘No Go’. Zowel voor deelnemers als toeschouwers. De colonne bussen draait snelweg 90 op en we beginnen aan een rit van 45 minuten. Boven ons cirkelen helikopters om alles in de gaten te houden.