Even na 7 uur in de ochtend stap ik in de auto en draai bij Boerakker de snelweg op. Het is  nog rustig op de weg. Strakblauwe lucht, al 15 graden en geen wind en de bomen kleuren mooi groen met de blauwe lucht.  Een serene rust straalt het uit. Was het overal maar zo op onze aarde.
Ik geef de radio een slinger en hoor Steppenwolf met ‘Born to be Wild’.  Hoe toepasselijk voor mij want wie gaat er nu 4 uur lang bij een bult omhoog en omlaag rennen. Nou,…….ik dus. Haha.

Plaats van bestemming; de VAM Berg bij Wijster. Trail organisatie Run Forest Run heeft daar een trail georganiseerd. Een rondje van ruim 3 kilometer op de VAM berg met in elk rondje 100 hoogtemeters. Ik start om 9 uur in de 4 uur trail. Dus in vier uur zoveel mogelijk rondjes. Naast de 4 uur is er ook nog de 8 uur en de 12 uur trail. Pfff. Vier uur is eerst voor mij wel voldoende op weg naar de Jungfrau Marathon in september. Voor mij een trainingswedstrijd en kijken hoe ik er voor sta en hoe ik om ga  met hoogtemeters. Voor de start kom ik clubgenoot Siegrit Feijen tegen die dit al eerder heeft gedaan en mij van voorinformatie voorziet. ‘Het is hier altijd warm, het stuk door het bos is dan heerlijk, en de laatste km in de volle zon is niet leuk’. Ik kan nu alleen maar concluderen dat ze gelijk heeft en het klopt. Ik schaf nog een opvouwbare herbruikbare siliconen beker aan van 7 euro (alles voor het  milieu). Je kon alleen betalen met je telefoon en niet met een pinpas. De eerste ligt, bewust, in de auto en gelukkig biedt Siegrit uitkomst en schiet ze me voor. Bedankt Siegrit.

09:00 uur de start. De hele horde rent naar beneden en de eerste smalle paadjes dienen zich aan. Nog wel naar beneden en wandelen want het deelnemersveld zit nog dicht bij elkaar. We banen ons een stuk door brandnetels. Je zou denken; konden ze die niet even weghalen maar ook hier; alles voor de natuur en eigenlijk ook wel terecht. Maar ik loop ook weer op een afvalberg door de mens geproduceerd. Ik focus me maar weer op het pad want dat is nodig. Binnen de eerste 500 meter zwik ik door mijn enkel maar het  loopt goed af. In ronde twee gaat me dat nog een keer overkomen. Om je heen kijken is er  niet bij, kijken waar je loopt is het motto. Behalve dan de Mascha Rondhuizen die  je voorbij komen; links en rechts. Wel gemoedelijk maar je moet er wel rekening mee houden en dan nog de mede atleten die langzamer zijn en ik dan weer inhaal. Ik heb het er maar druk mee naast het technisch lopen. Heel anders dan op de weg en dat vier uur lang.

Na 2 ronden heb ik het rondje wel in mijn hoofd en Siegrit had gelijk. Stuk door het bos is lekker en die laatste kilometer van de ronde is af en toe killing. Gelukkig komt er af en toe een wolk voor de zon langs schuiven. Dankbaar! Het voordeel van rondjes lopen is dat je steeds weer bij start/finish langs komt om even uit te rusten, wat te eten en wat te drinken. En weer door! Na vier rondjes hoor ik mijn naam. Ik kijk de persoon in kwestie aan. Clubgenoot Erik Baardolf in hoogst eigen persoon. Hij gaat voor tien rondjes en denkt dat het niet gaat lukken. ‘Moet wel steeds meer wandelen bergop’ aldus Eric. En weg is ie weer als een 1^ste jaars koe. Nu had ik helemaal geen doel maar 8 rondjes voor mij zou leuk zijn. In ronde 5 maak ik de conclusie dat dit niet gaat lukken. Bergop meer wandelen en ook bergaf gaat zijn tol eisen. Gaat soms best stijl naar beneden en je dan gewoon laten gaan vind ik te link op deze smalle paadjes met hier en daar steenslag. Dus op de rem naar beneden en dat vinden de knieën en bovenbenen niet leuk. Het is een trainingswedstrijd en volgende week staat er ook weer een nieuwe trainingsweek op de rol dus de boel moet niet kapot. Maar 7 rondjes moet er wel inzitten en dit lukt dan ook.

En Eric? Hij heeft zijn 10 rondjes gehaald en belandt op de 7^e plaats en voor mij is plaats 34 gereserveerd.
Siegrit loopt, net als mij, ook 7 rondjes en pakt bij de dames de 14^e plek.

Na de finish trakteer ik mezelf op een kop koffie en een Panini Ham/Kaas. Nou ja, de ham waren ze vergeten maar het smaakte het er niet minder om.

Conclusie na dit avontuur: Ik ben op de goede weg voor de Jungfrau. Conditioneel sterk, geen pijntjes hier en daar. De hybride trail/loopschoenen doen hun werk goed. 700 hoogtemeters in de pocket. Maar ja , bij de Jungfrau zijn het er 1800. Nog wel werk aan de winkel maar uit deze run kan ik veel voldoening halen.

Terug in de auto slinger ik de radio weer aan en hoor ABBA met The Winner Takes It All. En zo voelt het wel maar dan wel een overwinning voor mezelf.

Chris